Loncon: Day 1

Last week a huge bunch of people gathered in London to celebrate all things Fantasy, Science Fiction and related stuff at Loncon, this year’s incarnation of Worldcon. And what do you know, I was one of them. Since I had no idea what to really expect from a con like this, I took some notes, and decided to write it all out as a small series of blogs.

I arrived in London of Wednesday and managed to just miss the Grim Gathering Fantasy Faction had going on. Too bad, but nothing could get me down since I would be seeing most of those authors some time during the next week anyway. On Thursday I took the DLR from our apartment to the convention center. They had two train stops serving the place, to give you some indication of the size.

You know what was even bigger (ok, not literally) the queue we all had to stand in to get registered. So for about half an hour I shuffled forward. Then, when I thought I’d arrived, I got put in the next queue downstairs. Those British folks know what they’re good at. The fun thing though is that you are for standing in line with 2014 Hugo nominee (at the time) Mary Robinette Kowal.

Once I finally got in I managed to catch most of the opening ceremonies, which was fun, but not nearly as big a deal as I had expected. The room was filled to maybe 10% of capacity. But it was fun as they sorted the guests of honour into houses Hogwarts style with a propellor cap as sorting hat. There was singing too, but let’s not talk about that.

Next I decided to jump into the panel action, which makes up a huge part of the program. My first panel was a good one, about urban fantasy with (among others) guest of honour Robin Hobb. You could tell everybody was still getting into it, but it was fun. Like I said, I didn’t know quite what to expect, and this was a good way roll into it.

grrm_session

Next was an interview with Connie Willis and some chap named George R.R. Martin. So that meant: bring on the queueing (that word looks so wonderful) again. I never thought I’d make it in, but some more shuffling later and there I was, in the same room as George R.R. Martin. Fanboy alert! The session was a lot of fun, Connie and George go way back and were taking stabs at each other all the time. But it goes to show sometimes at a convention you can just be a reader and have a good time.

Final session of the day was one about politics and ideology with folks like Kim Stanley Robinson, who says pretty smart things. I really need to read the rest of the Mars books.

I wanted to have beer with Scott Lynch, only to find out then that you needed to sign up. So that wasn’t going to work out, but I would have my revenge on the sign-up sheets eventually.

All in all a good first day, where I also ran into some dude with a giant beard who goes by the name of Patrick Rothfuss. I have a feeling my fanboy alert is going to keep going off during these posts.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Brons

Afgelopen woensdag is de uitslag van Trek Sagae 2013 bekend gemaakt. Ik ben derde geworden met mijn verhaal Schaakmeester. Fantastisch! Ik ben super blij en trots, zeker omdat het pas de tweede keer is dat ik aan zo’n wedstrijd mee doe. Dus tijd voor wat bespiegelingen.

Het verhaal

Schaakmeester komt voort uit een idee dat ik al lang heb. Mijn afstudeerscriptie (dat was in 2008) gaat over Ambient Intelligence oftewel slimme apparaten die taken van mensen overnemen. Mijn conclusie was dat een apparaat taken voor een mens kan uitvoeren, of informatie kan geven over wat te doen, maar dat de koppeling daartussen toch door een mens gedaan moet worden om autonomie te bewaren. Zo, dat was 9 maanden werk in één zin.

Een beeld dat ik hierbij had was een schaakcomputer die het leven van zijn eigenaar volledig overneemt. Het leek mij een interessant verhaal, maar ik had de goede vorm er niet voor gevonden. Toen ik Trek Sagae tegenkwam, was dit het eerste verhaal dat bij me opkwam. Met een maximum van 4000 woorden had ik het gevoel dat ik het verhaal wel kwijt zou kunnen. Dus heb ik in december 2013 lekker zitten zwoegen en op de 30ste het verhaal ingestuurd.

De wedstrijd

Trek Sagae was een heel interessante wedstrijd omdat er tussentijds juryrapporten kwamen. Dus gedurende de competitie was er de mogelijkheid om je verhaal aan te passen (en hopelijk te verbeteren). Aangezien de laatste ronde de derde was, heb ik twee keer de mogelijkheid gehad om mijn verhaal te verbeteren. Dat was wel nodig. Vooral in de eerste versie zaten domme slordigheidsfoutjes (een schaakzet die helemaal niet mogelijk is bijvoorbeeld).

De belangrijkste reden om aan zo’n wedstrijd mee te doen is het jurycommentaar. Dus als je die al in een vroeg stadium krijgt is dat alleen maar mooi. Het zijn mensen die niet weten wie jij bent, en jij weet niet wie zij zijn, dus het commentaar is zo objectief als maar kan. Vaak hard, maar altijd eerlijk. Daar moet je wel een beetje tegen kunnen. Het is commentaar op je verhaal en niet op jou (dit is natuurlijk makkelijker te zeggen als je derde geworden bent :-D). Maar uiteindelijk wordt je verhaal er beter van.

Het commentaar

In de laatste ronde lazen zeven juryleden negen verhalen en rangschikten die. Dat geeft wat leuke statistieken:

  • Mijn verhaal is het hoogst geëindigde verhaal dat ook een laatste plaats is toebedeeld.
  • Mijn verhaal is het enige verhaal dat in de laatste ronde twee eerste plekken heeft gekregen.

Dat geeft wat mij betreft goed aan wat de waarde is van een schrijfwedstrijd. Niet zozeer de punten, maar het commentaar. Wat als mijn verhaal in de eerste ronde bij het “verkeerde” jurylid terecht gekomen was? Misschien was ik in de vergelijking met de verhalen in de poule wel doorgekomen, misschien ook niet. Daar doe je niet veel aan.

Het fijne is wel dat ik nu een berg feedback heb, uiteenlopend van “het is een topverhaal” tot “ik snap hem niet”. Het ene geeft hoop, het andere geeft een aanknopingspunt tot verbeteren. Want als iemand je verhaal niet begrijpt, dan hoor je daar als schrijver iets aan te doen. Dan heeft het geen zin om te wijzen en roepen “maar hij begrijpt het wel”. Tenzij je natuurkunde boeken schrijft, die horen de meeste mensen niet te begrijpen.

Niet iedereen vindt hetzelfde leuk. Dat is ook een goede les. Dan is de vraag hoe en of je het verhaal moet aanpassen om die persoon ook te plezieren zonder de lezers die nu enthousiast zijn kwijt te raken. En daarvoor geeft zo’n commentaar van een hoop om mee te werken. Werk aan de winkel dus.

Conclusie

In de eerste plaats gefeliciteerd aan Esa Denaux die de eerste en tweede plaats te pakken heeft. En dat met een ruime voorsprong op mijn verhaal, dus dik verdiend.

In de tweede plaats bedankt aan iedereen die Trek Sagae 2013 mogelijk heeft gemaakt: organisator, juryleden, sponsors en andere deelnemers. In je eentje meedoen is ook zo saai.

En natuurlijk bedankt aan mijn trouwe proeflezer en fan.

Tot volgend jaar!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

De Nederlandse fantasy uitdaging

Afgelopen weekend was de uitslag van Fantastels: een schrijfwedstrijd voor fantasy-, science fiction- en horrorverhalen. Ik deed mee en haalde de 77ste plek, waar ik best tevreden mee ben voor een eerste poging. Een paar maanden eerder was de Paul Harland Dag, waar de uitslag van de Paul Harland Prijs – eenzelfde soort schrijfwedstrijd – bekend werd gemaakt. Daar had ik niet aan meegedaan, maar ik vond het wel interessant om mee te maken.

Rondom beide evenementen las ik op Facebook fragmenten uit een grotere discussie die volgens mij al lang speelt. Net als een gesprek waarvan ik ongeveer 90% gemist heb, durf ik me niet zomaar erin te gaan mengen. Maar een van de vragen die bij me opkwam was: Tom, waarom lees jij eigenlijk geen Nederlandse fantasy (of andere genreliteratuur, maar ik lees nou eenmaal vooral fantasy).

Ik lees over het algemeen graag in het Engels, maar op zich ben ik voor “literatuur” in het Nederlands vaak wel te porren. Zijn de Engelstalige schrijvers van fantasy beter? Misschien wel. Ik vind schrijvers als Joe Abercrombie, Mark Lawrence, en Brandon Sanderson geweldig goed. Maar eerlijk gezegd weet ik niet of er Nederlandse schrijvers binnen het genre zijn die daaraan kunnen tippen. Want ik heb ze nauwelijks gelezen. Het laatste fantasyboek van een Nederlandstalige schrijver dat ik gelezen heb was De Achtste Rune van Adrian Stone (ja, dat is dus een Nederlander), en dat was grotendeels omdat zijn uitgever een schrijfwedstrijd had lopen, en ik benieuwd was naar wat ze zoals uitgaven. Het was best ok, maar ik was er lang niet zo van onder de indruk als mijn favoriete Engelstalige fantasy. Maar een steekproef van een is niet echt een steekproef natuurlijk.

Dus bij deze tijd voor een experiment. Ik ga de rest van dit jaar serieus mijn best doen om Nederlandse genreliteratuur te lezen. Van alles wat ik lees schrijf ik een recensie, en dan zullen we aan het eind van het jaar eens zien wat ik er nou echt van vind. Daarnaast ga ik ook bijhouden hoeveel moeite ik heb moeten doen om een boek te vinden. Haalde ik het uit de schappen bij de Bruna, of moest ik me eerst in laten met dubieuze mannen in donkere steegjes?

Ik ben zelf wel benieuwd wat er uit gaat komen. Ik zie mezelf niet als iemand die Nederlandse dingen per se slecht vindt. Aan de andere kant ben ik ook wel realistisch genoeg om in te zien dat er veel meer Engelstaligen zijn, en er dus een grotere poel van zowel schrijvers, lezers, als uitgevers met geld is. Maar ik ben klaar om me te laten verrassen.

Eerste boek op de agenda: Hex van Thomas Olde Heuvelt, die ik al een tijdje heb liggen, maar nog niet gelezen heb. Maar eerst Words of Radiance uitlezen.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Eefje de Visser – Hartslag

I’m not generally a fan of songs sung in Dutch, but this is pretty cool.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Developing in 2013

Besides writing, I spent a good part of 2013 developing. Largely in a professional context, but outside of work as well. It all culminated in releasing my first app to the iOS App Store, but let’s not get ahead of ourselves.

Work

The biggest thing about my year was moving to a new job. So far it’s great, and I love it there. I wrote about it in another post. I’ve been there for five months now, and have spent a lot more time developing than I have for a while. At my previous job I wrote a lot of code at the beginning, but then also branched into project management and operations roles. I think having that as extra baggage helps me as a developer. But it’s great to be back in the trenches.

I write a lot of JavaScript nowadays, mostly using Ember. It’s my first time working extensively with a JavaScript framework, and I’m enjoying it. The rest of my time I’m working with Ruby and Rails, not entirely new for me, but a lot of fun.

Appuccino

My biggest personal achievement was developing and releasing Appuccino. A small app that helps you find espressobars nearby. I started working on it last year, but finished most of it this year. I was about ready to release it when iOS7 came out, which made me do a redesign and release it soon after. It has not been a hit, but I’m very proud of building the whole thing and releasing it. I am slowly but steadily building up a user base, and that will be the focus of 2014.

Writing Objective-C has been an interesting exercise. I have spent most of my time writing Python, Ruby, and JavaScript, and Objective-C is a different beast. Sure there are similarities, but it is much more verbose. There is also programming with the Apple API’s, which is interesting, and different than anything I have done before. I wrote animations and drawing code (which I later took out again), which is probably more complicated than anything I have done before. It was fun, and I will definitely do more of it.

Learning

I think the most important part of being a developer is learning new skills. This year I can count Ember, Node.js, Objective-C, and Meteor as some of the things I have spent significant time studying. I have not built a complete app with all of these yet, but I like keeping my mind fresh. I want to keep this up, but maybe with a bit more focus. Something I want to try next year is write some tutorials. I expect that to help me learn as well.

2014

Next year I will obviously keep up programming, if only because it is my job. I want to spend time expanding Appuccino, and maybe think up some small new projects. I also have some ideas for full-blown iOS apps. The one I am currently most excited about is an iPad app for writers. But we will have to see how it goes. But yeah, there is going to be new stuff for sure.

Posted in Uncategorized | Leave a comment